Stefan's Waterloo

Ruim een week geleden ben ik met een studente en een andere postdoc naar Elora gefietst. Elora is een plaatsje dat een kleine 25 kilometer ten noordoosten van Waterloo ligt. De weg erheen voert door voornamelijk agrarisch gebied waar veel Mennonieten wonen. Het was zondag, en dus zag je veel van hun zwarte koetsen rijden, vermoedelijk richting kerk.

Iets minder dan halverwege ligt West Montrose. Een klein plaatsje met een overdekte brug: de enige die in Ontario nog bestaat, zo meldt een bord erbij. De brug staat ook wel bekend als de “Kissing Bridge.”

De belangrijkste trekpleister van Elora is de kloof waar de Grand River zich een weg doorheen baant. Op sommige plaatsen is hij wel 22 meter diep. Hij is niet alleen indrukwekkend om te bekijken, maar ook een populaire bestemming voor veel watersporters. Een favoriete bezigheid is om je in een opgeblazen autoband door de stroom mee te laten voeren.

Zelf hebben we het maar droog gehouden en zijn we gaan lunchen in de Elora Mill Inn, een hotel en restaurant met geweldig uitzicht over de rivier en kloof. Het restaurant heeft een balkon dat boven het water hangt, pal naast een waterval. Het overdonderende geluid heb je na een tijdje wel gehoord, maar het uitzicht is prachtig!

Met het weer hebben we het enorm getroffen: ‘s ochtends was het niet te warm (we zijn om 8 uur vertrokken en waren om 10 uur in Elora), en ‘s middags zorgde wat bewolking en een opstekende wind voor de nodige verkoeling. Toch heb ik nog ruim 2 liter water gedronken… Eenmaal thuis ben ik na een douche meteen naar bed gegaan, en op maandagochtend voelde ik me nog alles behalve fit. In de loop van de dag ging het beter, en woensdag was ook de spierpijn verdwenen (opvallend feitje: ik had niet alleen spierpijn in mijn benen maar ook in mijn bovenarmen! Ik denk dat dat komt omdat mijn stuur te laag staat, waardoor ik er te veel op leun).

Ondertussen ben ik me aan het voorbereiden op een bliksembezoek aan Nederland, voorafgaand aan mijn definitieve terugkeer over ruim een maand. Ik heb mijn winterkleren al ingepakt!

…met je oranje bloemkool.

Vorige week donderdag, 1 juli, was het Canada Day, de dag waarop de Canadezen de geboortedag van hun land vieren (1 juli 1867). Het is een feestdag waarop de Canadezen kamperen, barbecuen en vuurwerk afsteken.

Ik nam de kans waar om een flinke fietstocht te maken (50 kilometer, en omdat het land hier niet vlak is was dat een behoorlijk eind), met onderweg een bezoek aan een overdekte vlindertuin. ‘s Avonds was ik (net) op tijd terug voor het vuurwerk dat op een veld bij de universiteit werd afgestoken. Dit leverde de volgende foto’s op:

Quizje: wat is de nationale zomersport van Canada? Het antwoord volgt aan het einde van dit stuk. Eén ding is het niet: voetbal. Sinds 1986 heeft Canada niet meer aan het WK deelgenomen (Nieuw-Zeeland was in 1982 nog vertegenwoordigd en beleefde dit jaar zijn terugkeer). Dat wil niet zeggen dat het WK hier niet leeft. De wedstrijden zijn live op TV, en veel café’s gaan eerder open om de wedstrijden te vertonen (de wedstrijden van 16:00 uur beginnen hier vanwege het tijdsverschil om 10 uur ‘s ochtends, en in de groepsfase was de eerste aftrap om half 8).

Doordat er niet voor Canada te juichen valt kunnen Canadezen hun land van herkomst steunen. Een van de manieren is door een vlaggetje tussen het autoraam te klemmen, en daar wordt verrassend veel gebruik van gemaakt. Je krijgt een bonte mix van vlaggen te zien: Duitsland (vaak betreft het een zwarte Volkswagen), Spanje, Argentinië, Italië en zelfs Ghana komen voorbij. Ook een enkele Nederlandse vlag, al lijken die wat zeldzamer dan de Zuid-Amerikaanse landen.

Het meest opvallend was een auto (inderdaad, een zwarte Volkswagen) die zowel een Duitse als een Nederlandse vlag voerde! De chauffeur had een oranje shirt aan, dus ik geef hem het voordeel van de twijfel…

Oh, en de nationale zomersport? Lacrosse natuurlijk!

Ik ben alweer ruim een week terug uit Texas, dus laat ik er maar eens wat over vertellen! Ik was in Austin voor een conferentie. Na de conferentie ben ik nog anderhalve dag gebleven om wat rond te kijken, samen met een paar AIO’s uit Waterloo.

Austin is de minst Texaanse stad in Texas. De stad oogt modern met hoogbouw met veel glas. Austin staat bekend als goede plek om live muziek te beluisteren. Zoals we uitgevonden hebben is het daarbij wel belangrijk dat je weet waar je moet zoeken. 6th Street staat vol met café’s en clubs (zoiets als het Stratumseind, maar dan veel breder), en een groot deel daarvan heeft – ook op doordeweekse dagen – live muziek te bieden. De kwaliteit is, door dit grote aanbod, niet altijd even goed en we hebben geen geluk gehad met onze keuzes.

Een van de bruggen vlakbij het hotel is bijzonder. Deze brug is namelijk de woonplaats van een slordige 750.000 vleermuizen! Elke avond bij het invallen van de duisternis vliegen ze massaal uit om ‘s nachts vele tonnen aan insecten op te eten. Op de brug en langs de waterkant staat een flink publiek te wachten tot de wolken aan vleermuizen tevoorschijn komen. Helaas was het niet de optimale tijd van het jaar: de vleermuizen waren zwanger en kwamen pas later, en in kleinere groepen tevoorschijn. Met behulp van mijn flits heb ik er toch een stel op de foto kunnen zetten, maar dat was niet eenvoudig.

Op vrijdag wilden we het Capitool bezoeken, waar de regering van Texas zit, en waar Bush een aantal jaren gouverneur was. Helaas mochten we er niet in: bommelding. Als alternatief zijn we toen maar naar het Texas State History Museum gegaan, waar de geschiedenis van Texas uiteen werd gezet. In een notedop: Texas is een tijd lang provincie van Mexico geweest, is in die periode systematisch gekoloniseerd, vaak ten koste van de oorspronkelijke bewoners. Ontevreden met de Mexicaanse regering (zoals, bijvoorbeeld, het verbod op slavernij) kwam er een opstand, en gedurende 10 jaar was Texas een republiek. Nederland was één van de handvol van landen die Texas ooit als republiek erkend hebben. Maar ze konden het alleen niet af, en besloten deel uit te gaan maken van de Verenigde Staten. Niet lang daarna raakte het verwikkeld in de Amerikaanse Burgeroorlog. In 1901 werd er voor het eerst olie gevonden.

Op zaterdagochtend hebben we langs de rivier gewandeld. Het pad was redelijk schaduwrijk, dus dat was nog wel te doen. Want het was warm in Austin: 35 graden Celcius, elke dag, met een redelijk hoge luchtvochtigheid. Als je ergens binnen kwam kon je vervolgens een vest aantrekken, want de airco’s staan erg koel afgesteld.

De taxichauffeur die ons naar het vliegveld bracht was bijzonder. Hij lachte heel hard en net iets te lang over zijn grappen en had zijn taxi met kerstlichtjes versierd…

Vanmiddag is Canada licht door elkaar geschud dankzij een aardbeving niet ver van Ottawa. Ook in Waterloo, ruim 500 kilometer verderop, was de beving duidelijk te voelen. Het schudden hield een aantal seconden aan (zeker 10). Op het internet kon ik zo snel geen verdere informatie vinden en ik ben gewoon verder gaan werken tot ik een SMS’je kreeg vanuit Nederland met de vraag of alles goed was. Antwoord: ja. Nieuws reist snel, tegenwoordig!

De beving heeft al zijn eigen Wikipedia artikel!

Vorig weekeinde ben ik naar de markt gegaan, en wel St. Jacobs Farmers Market. St. Jacobs is een gezellig klein plaatsje iets ten noorden van Waterloo, waar ik ondertussen twee keer naartoe gefietst ben. De markt ligt een stuk dichter bij Waterloo (al is het volgens mij niet meer in de stad). Het is voor het grootste deel vergelijkbaar met een weekmarkt hier, maar er zijn ook overdekte gedeelten waar van alles verkocht wordt. Deels zal dit zijn om ook in de winter de boel op gang te houden, deels omdat ze hier toch ruimte zat hebben om zo’n hallen te bouwen.

Bijzonder is wel dat ook de Mennonieten naar de markt komen, onder meer om hun producten te verkopen. Mennonieten houden vast aan tradities en zijn huiverig voor nieuwe technologie. Ze komen dan ook naar de markt met paard en wagen. De wagen is een zwarte, overdekte buggy. Ze dragen traditionele kleding (de vrouwen jurken en hoofdkapjes, de mannen hebben vaak een ringbaard en strohoed). Op de terugweg, in Waterloo, zag ik zo’n buggy het terrein van een benzinepomp oprijden. Benieuwd wat ze daar van plan waren…

Op de markt heb ik voor het eerst in maanden weer Nederlands “in het wild” gehoord. Gewoonlijk komt al het Nederlands dat ik hoor uit de computer. En aan sommige kramen te zien komen er wel vaker Nederlanders naar die markt!

Ik heb daar groente en fruit gekocht. Veel te veel, natuurlijk, en na een week heb ik helaas de laatste perziken moeten weggooien.

Afgelopen maandag had ik vrij! Niet omdat het tweede pinksterdag was (ze doen hier niet zo aan “tweede” feestdagen), maar omdat het Victoria Day was – Konginnedag, zeg maar.

Ik kwam daar pas laat achter, dus ik had niet echt plannen gemaakt. Uiteindelijk besloot ik om te gaan fietsen, en wel naar het dorpje St. Jacobs dat een kleine 8 kilometer ten noorden van Waterloo ligt. Natuurlijk kon ik het niet laten om nog een stuk verder te fietsen, maar dat viel tegen! Ten noorden en westen van St. Jacobs bevind je je midden tussen de velden. Geen beschutting te bekennen! En dat was een probleem, want het was die dag zo’n 30 graden Celcius. Ik ben dan ook behoorlijk verbrand op mijn armen en in mijn gezicht.

Ik had dat totaal niet verwacht: het was pas de eerste dag waarop ik zonder jas kon fietsen. Afgelopen week hielden die temperaturen aan, en komend weekend blijft het ook extreem warm. Ik zal daarom snel wat zonnebrandcrème kopen, en wellicht een korte broek. Overigens gaan die temperaturen ook nog eens gepaard met een hoge luchtvochtigheid. Geen pretje dus.

Overigens heb ik ook mijn eerste twee muggebulten opgelopen. Een op mijn elleboog en een vervelende in mijn gezicht, net boven het pootje van mijn bril…

Vorige week zondag ben ik naar een concert van de lokale harmonie geweest. Na afloop was het zo’n lekker weer dat ik nog een eindje ben gaan fietsen. Dat “eindje” bleek achteraf, volgens Google Maps, zo’n 25 kilometer te zijn…

Vanwege dat concert had ik mijn camera niet bij me, en daarom heb ik geen foto’s kunnen maken van een roofvogel, een groundhog, en een hert. Maar niet getreurd! Drie jaar geleden was ik ook in Canada, en had ik ook mijn camera bij me. Daarom nu wat foto’s uit de oude doos. De eerste 4 zijn in Waterloo gemaakt (die stapel tonnen bestaat intussen niet meer), de vierde in Montréal, en de laatste drie in Hamilton. De roofvogel is volgens mij dezelfde soort die ik van de week zag.

Fijn Pinksterweekend! Ik heb maandag ook vrij, maar om een andere reden: het is Victoria Day.

Een paar weken geleden ben ik met een paar mensen van de fotoclub op pad gegaan. We gingen naar Cambridge, wat (verrassend genoeg) niet ver van Waterloo ligt. Met plaatsnamen zijn ze hier niet altijd even origineel…

‘s Ochtends vroeg hing er een sfeervolle mist boven de rivier, en gedurende de dag kwamen we een groot aantal dieren (vooral vogels) tegen. Een selectie:

Achtereenvolgens:
Ochtendmist, Red-winged Blackbird (2x), Northern Flicker (2x), Specht (“Downy woodpecker”), American Robin, Nuthatch, Eekhoorn, Zoekplaatje, Trillium (de officiële bloem van Ontario), jonge rupsen.