Vanaf begin deze week heeft het kraanwater ineens een sterke chloorgeur en -smaak. Eerst was ik bang voor een probleem in de leidingen van mijn appartement, maar al snel bleek het op de universiteit precies hetzelfde te zijn. Dan maar het internet op! Wat blijkt? Het drinkwaterbedrijf heeft tijdelijk de manier veranderd waarop chloor aan het water wordt toegevoegd, als onderdeel van standaard onderhoud. Twee belangrijke punten uit dat artikel:

• Het duurt tot eind maart
• Het is een jaarlijks terugkerend fenomeen

Tot die tijd zal ik dus water uit de fles moeten gebruiken voor drinken en koken… of zo’n Brita waterfilter aanschaffen.

Verder: aanstaande zaterdag ga ik naar de gevangenis! Om precies te zijn naar het historische Eastern State Penitentiary in Philadelphia, met de fotoclub. Binnenkort volgt het verslag.

Ik realiseer me dat ik al een tijd niks meer geschreven heb. De sneeuw van de foto hieronder heeft niet lang standgehouden. Twee dagen erna ging de temperatuur gigantisch omhoog en viel er behoorlijk wat regen. De dag erna klaarde het op en de sneeuw was weg! Ik wens alle lezers uit Nederland veel sterkte met hun weersomstandigheden…

Ik heb het de afgelopen weken steeds rustig aan gedaan, dus helaas heb ik geen nieuwe foto’s gemaakt of interessante dingen beleefd. Morgen beginnen de colleges weer, met alle drukte die erbij hoort. Maar ik zal toch proberen er af en toe weer op uit te trekken!

Vanavond is de Superbowl, misschien wel de belangrijkste wedstrijd van het jaar in de wereld van het American Football. Hier wordt bepaald welk team kampioen wordt. In tegenstelling tot de Nederlandse voetbalcompetitie is het seizoen hier een soort afvalrace. Het is één van de meest bekeken programma’s op TV, en tegenwoordig zijn de reclames (waarvan er, zoals verwacht, ruim voldoende zijn) ook vaak onderwerp van discussie. Ik heb al Elton John verkleed als koning langs zien komen, en als je de apocalyps dit jaar wil overleven, moet je een Chevy pick-up truck rijden. Oh, en als je van oorlogsfilms houdt dan zit je dit jaar goed in de bioscoop…

Aan het begin werden de spelers voorgesteld. Ze zeiden hun naam en, opvallend genoeg, het College of de University waar ze vandaan kwamen. Ik weet niet of dat is omdat het kinderen leert dat je naar school moet gaan als je ergens wil komen, of gewoon omdat College Football zo’n grote sport is hier.

Het is nu 7 uur. In het afgelopen uur hebben we reclame gezien, zijn er wat liedjes gezongen (inclusief Amerikaans volkslied door Kelly Clarkson), en is er toch op de een of andere manier al een kwartier gespeeld. Hoe dat kan weet ik niet: het lijkt alsof het spel continu stil ligt, en elke keer als er iemand een stap zet wordt dat weer met reclames gevierd…

De wedstrijd bestaat uit vier quarters, maar al met al duurt het ruim 3 uur voordat die kwartiertjes uitgespeeld zijn. Ik geloof niet dat ik zo lang ga blijven kijken…

In Amerika zul je geen paracetamol vinden. Het goedje heet hier namelijk acetaminophen. Hoe ik dat weet? Ik heb sinds gisteren de griep, compleet met koorts, keelpijn, … je kent het. Misschien volgend jaar toch maar een griepprik halen. De universiteit deelt die namelijk gratis uit tijdens het “Flufest”.

Voor wie het nog niet opgevallen was: ik ben inderdaad terug in de USA na drie fijne weken in Nederland!

P.S. Het heet niet alleen anders, het smaakt ook beter! Naar vanille.

Op de universiteit heb ik weinig kerstversiering gezien (op een krans boven de receptie na). Maar de winkelstraten zijn wel uitgebreid versierd met strikken, kransen en vooral veel lichtjes. Ook was er regelmatig live muziek onder de kerstboom.

Live muziek was er ook in het “Richardson Auditorium in Alexander Hall”, de grootste concertzaal van de universiteit. Vanavond was het de beurt aan de Princeton Sinfonia (een studentenorkest), afgelopen zondag de Princeton Brass Band (een koperorkest in Engelse stijl, dus met cornetten, flügelhoorn, althoorn, enzovoort. Zie foto). De week daarvoor speelde het Princeton University Wind Ensemble in dezelfde zaal. Het zal komen omdat ze het hele semester gerepeteerd hebben en nu hun uitvoering plannen.

Veel meer van de kerst in Princeton ga ik niet meemaken. Zaterdagavond vlieg ik voor 3 weken naar Nederland!

Mijn tweede (en alweer laatste) volledige dag in Boston heb ik voor een groot deel doorgebracht in het Museum of Fine Arts. Met Harvard University in de buurt heeft het een aanzienlijke collectie kunst, zowel uit de klassieke oudheid als Europese Meesters en een grote collectie Amerikaanse kunst. De Amerikaanse vleugel was aanzienlijk drukker dan de zaal met Nederlandse meesterwerken. Misschien komt dat omdat die Amerikaanse vleugel nog niet zo lang bestaat, maar het blijft opvallend.

Op het einde van de dag heb ik nog cannoli gehaald bij Mike’s Pastry. Het was er ongelofelijk druk, maar gelukkig hadden ze veel personeel waardoor je niet lang hoefde te wachten. Cannoli is een van oorsprong Siciliaanse delicatesse. Het bestaat uit een rol gefrituurd bladerdeeg, gevuld met een zoete crème van ricotta-kaas.

Boston speelt een belangrijke rol in de geschiedenis van Amerika. De eerste kolonisten waren vooral Puriteinen: streng-gereformeerde mensen. Ze hadden het moeilijk in een nieuw land met een nieuw klimaat. De oorspronkelijke bewoners (“Indianen”) leerden hun toen om maïs te verbouwen, iets waar tijdens Thanksgiving nog altijd voor bedankt wordt.

Later was Boston het centrum van verzet tegen de Engelse overheersing. Er werden steeds nieuwe belastingen opgelegd, maar doordat de kolonisten niet vertegenwoordigd waren in het Britse parlement, was daar weinig tegen te doen. Van het een kwam het ander: een flinke lading thee werd in de haven gedumpt als protest (de Boston Tea Party), de Engelsen stuurden troepen, verzetslegers werden in elkaar gezet… en het was oorlog. Een beroemd fragment was de Midnight Ride van Paul Revere. Revere, inwoner van Boston, zilversmid van beroep (en later klokkengieter en nog wat dingen – kortom, een rijke zakenman) reed ‘s nachts naar een geheime wapenopslag om te waarschuwen voor de komst van de Britse troepen. De rebellen waren voorbereid en konden de Engelsen dus een gevoelige slag toebrengen.

De sporen van de onafhankelijkheidsstrijd zijn nog altijd te vinden in Boston. Een wandeling, de Freedom Trail, leidt langs een verscheidenheid aan gebouwen en locaties die een rol hebben gespeeld.

Je kunt de tocht met een gids (in kostuum) afleggen, maar de weg is erg duidelijk gemarkeerd met een rode lijn (baksteen of verf). Ik heb het dus op eigen houtje en op mijn gemak gedaan, met als resultaat een fikse collectie foto’s. Ik ben de (rode) draad maar twee keer kwijtgeraakt, beide keren omdat ik simpelweg niet vaak genoeg naar de grond keek…

De twee meest spectaculaire attracties kwamen aan het eind van de tocht. Eerst de USS Constitution, ‘s werelds oudste nog zeewaardige slagschip, daarna het monument voor de Battle of Bunker Hill. Het monument staat natuurlijk op… Breed’s Hill. Maar dat klopt, want daar vond ook de veldslag plaats. Historische verwarring leidt tot de vreemde naam. Het monument is een grote obelisk. Zo groot, dat er een wenteltrap in past, en die mag je beklimmen. Ondanks mijn vermoeidheid (het liep al tegen zonsondergang) heb ik toch alle 294 treden bedwongen. De ramen waren helaas te vies voor echt mooie foto’s, maar het uitzicht was de moeite waard!

Ik heb de dag beëindigd met heerlijke sushi.

Na Rome (2004), Taupo (2008), Waterloo (2009) en Wellington (2010) is dit mijn vijfde verjaardag in het buitenland. Toch is deze verjaardag iets bijzonderder, want ik begin vandaag aan mijn vierde decennium. Toen ik terugkwam uit Boston lagen er kaarten en een pakje op de deurmat (waarvoor dank!) Bovendien had ik voor vertrek alvast een paar kaarten meegekregen (waarvoor ook dank!) Verder heb ik zelf wat “cadeautjes” gekocht:

Een high-tech koffiemolen voor bij mijn espresso-machine:

Een fisheye lens:

Een stuk taart:

Op 12 november had de foto-groep een uitstapje georganiseerd naar Laurel Hill Cemetery, een grote begraafplaats bij Philadelphia. Het was ruim een uur rijden, dus naar Amerikaanse begrippen om de hoek. De begraafplaats staat vol indrukwekkende monumenten en is tegenwoordig een park dat (overdag) vrij toegankelijk is. Er hangt een rustige sfeer, en de herfst zorgt voor een aantal geslaagde foto’s.

Na afloop hebben we geluncht, en daarna ben ik nog kort Philadelphia in gegaan: er was me aangeraden om de beroemde cheesesteak te proberen: gegrild vlees met kaas erdoorheen gesmolten op een broodje. De laatste foto is van de rij die er bij een van de beroemdere eetgelegenheden stond. Ik had niet zoveel tijd (ik had 20 dollar betaald voor een parkeerplaats die binnen het uur dicht ging), dus ik ben een paar deuren verderop gegaan. Het was best lekker, maar zeker niet iets dat je te vaak moet eten!

Morgen (donderdag) is het Thanksgiving, dus ik heb een extra lang weekend. Om niet het hele weekend thuis te zitten, heb ik een paar nachten een hotel in Boston geboekt: dat schijnt een erg mooie stad te zijn. Morgen ga ik er met de trein naartoe (in totaal ruim 5 uur reistijd), en zondag kom ik weer terug. De foto’s volgen later!

Tot slot nog een herfstfilmpje:

Op de sneeuw na in het weekend van 29 oktober (waarvan ik hieronder nog 3 foto’s geplaatst heb) is het weer de afgelopen maand best lekker geweest. Af en toe stond er een gure wind, maar vaak was het zonnig en meestal droog. Vandaag echter niet: dat was een druilerige dag. Een mooie gelegenheid dus om wat foto’s uit te zoeken! De foto’s hieronder heb ik op 5 november op en om de campus van de universiteit gemaakt. Dan krijgen jullie daar ook meteen iets van te zien. Het zijn wat meer foto’s dan anders, maar het was dan ook een mooie dag!