Nee. Ik heb de aardbeving, die vanmiddag de oostkust van Amerika opgeschud heeft, niet gevoeld. Dat wil niet zeggen dat hij niet voelbaar was: ik liep toen door een lege gang, maar de IT-medewerker waar ik naar op weg was, had hem wel gevoeld, net als de verzekeringsagenten die ik later op de middag bezocht.
Een jaar geleden in Waterloo had ik de aardbeving wel gevoeld. Toen twijfelde ik nog of ik het gebouw niet moest verlaten. Wat mij betreft was deze beving dus minder spectaculair dan die van vorig jaar. Maar niet voor de Amerikanen: het nieuws staat op z’n kop! Zowel op TV als op de radio worden talloze “ooggetuigen” voor de camera gehaald. Zo hoorde ik het schokkende verhaal van een vrouw die net op dat moment twee kaartjes afgerekend had bij het theater. Ze zei nog “Oh god, I hope we have good seats,” en toen begon de grond te beven…
Mijn reis, gisteren, is redelijk soepel verlopen. Het enige incident was een lek aan het hydraulische systeem van het vliegtuig. De reparatie en het papierwerk dat erop volgde kostten ongeveer een uur. Daardoor kwam ik pas rond 8 uur op Newark Liberty International Airport aan. Tegelijk met nog een andere vlucht, dus het was erg druk bij de douane. Na een uur wachten mocht ik mijn formulieren laten zien, en een paar minuten later stond ik in Amerika! Ik heb toen mijn huurauto opgehaald en ben naar mijn hotel gereden. Dat viel ook nog niet mee, in het donker. Minstens drie keer veranderde de rechter rijstrook in een afslag. Dan moest ik weer omrijden om terug op de weg te komen. Al met al was ik rond half twaalf bij mijn hotel.
Vandaag heb ik aardig wat afgelopen. Op verschillende kantoren formulieren ingevuld, pasjes gehaald en instructies ontvangen over nog meer papierwerk. Ik heb de sleutel van mijn kantoor (op de tiende verdieping!) en kan inloggen op het netwerk.
Morgen ga ik de sleutel van mijn appartement halen. Vandaag heb ik er alvast een kijkje genomen en wat paparazzi-foto’s genomen. Hieronder zie je er twee, en een foto van mijn kantoor (van buitenaf).
Vanaf de weg gezien
Door het horregaas
Hi Stefan, Succes daar met je nieuwe avontuur, namens Cristy, Joris en mij! Wie weet kom ik weer eens op bezoek, de opdrachtgever van mijn huidige project zit in Parsippany!
Hi Stefan,
We missen je nu al. Wel fijn om te lezen dat je zelf van mening bent dat je een redelijk soepele reis hebt gehad: een lek aan het hydraulische systeem van het vliegtuig, een aardbeving en schokkende verhalen hierover, rechter rijstroken die verrassend kunnen veranderen in afslagen en uren wachten. Wat ik me afvraag is wat jij zou verstaan onder een ‘minder soepel reis’!!!!!!!!!!!!!!!!
Hartelijke groet Mieke
Nou ja, gemiste of geannuleerde vluchten, zoekgeraakte bagage, gezeur bij de douane, autopech, file, hotelreceptie al gesloten, dat soort dingen 😉
Hoi Stefan,
Je hebt dus kennelijk het uitzicht dat je graag wilde hebben! Je ziet het – iedereen krijgt wat ze verdienen ;-)… En goed dat het papierwerk allemaal klopte op het vliegveld.
De aardbeving klonk op de radio erg spectaculair, al varieerden de beschrijvingen van “like a train stopping suddenly” tot “I thought it was a bomb!”. Jaja – 9/11 is just around the corner…
Groeten,
Frances
Die aardbeving is toch ongeveer even sterk als die ene bij Roermond die we hier hadden, ergens begin jaren negentig. Toen viel de schade wel mee en was de ophef meer over ‘hoezo, een aardbeving in Nederland?’ dan over de kracht ervan. Heb je trouwens geen last van Irene? Volgens sommige prognoses zouden de effecten tot in New York merkbaar zijn.