Dag Irene, hoi Lee

Na een aangenaam lang weekend (maandag was Labor Day, een feestdag) sloeg dinsdag het weer weer om. Om een lang verhaal kort te maken: tropische storm Lee was op bezoek! Zo zag dat er dinsdag ongeveer uit:

Ondanks dat (en misschien omdat ik niet precies op de hoogte was van wat er aan de hand was) ben ik dinsdag naar het werk gegaan (met een kennismakingsbijeenkomst voor nieuwe docenten) en ben ik woensdag teruggekeerd naar New York om nu wel een fiets te kopen! Hier is hij, inclusief fietstassen, op de Brooklyn bridge:

Ik ben zonder problemen met de trein terug in Princeton gekomen. Ik wilde zelfs het laatste boemeltje overslaan en gaan fietsen, maar nog voor ik het parkeerterrein af was begon het weer te gieten, dus toch maar de trein genomen.

Woensdagnacht was het echt raak: een wolkbreuk met onweer die de hele nacht geduurd heeft. Donderdagochtend werd ik om kwart voor 7 gewekt door een soort stofzuiger. Het bleek een waterzuiger te zijn, waarmee ze de kelder van het complex aan het leegpompen waren. Daar staan de (gedeelde) wasmachines en heeft elk appartement een kleine berging. Er stond zeker 2 tot 3 centimeter water! Gelukkig was het snel weer weg. Net als het noodweer: vrijdag liep ik alweer zonder jas over straat!

Vandaag, zaterdag, heb ik voor het eerst boodschappen gedaan met m’n nieuwe fiets (waar ik overigens erg blij mee ben). Ik besloot Wegmans te bezoeken, nadat mijn collega’s me nieuwsgierig hadden gemaakt. Dat is inderdaad een bijzonder uitgebreide supermarkt met eigen bakkerij, slagerij en vishandel. Ook verkopen ze warme maaltijden en een uitgebreide collectie vers bereide kant-en-klaar gerechten. Daar heb ik een lekker broodje gegeten en daarna uitgebreid boodschappen gedaan:

Ik was wel bang dat ik moeite zou krijgen om het allemaal met de fiets mee te krijgen. Maar gelukkig lukte het allemaal net:

Echt gemakkelijk ging het niet, want de tassen aan het stuur zijn eigenlijk te groot, waardoor ik er steeds tegenaan bleef schoppen. De terugweg duurde dan ook 40 minuten, terwijl ik er op de heenweg binnen 20 minuten was! Nou ligt het niet alleen aan de tassen, ook de weg zat niet mee. De heenweg is een flink stuk bergaf. De terugweg dan dus niet… Volgende week ga ik een andere supermarkt proberen, die iets dichterbij is. Maar ik zal zeker nog vaker naar Wegmans gaan!

4 reacties op “Dag Irene, hoi Lee

  1. Waarom koop je niet zo’n joekel van een fietskoerierstas? Daar kan hartstikke veel in en dan zit je niet meer met die grote tassen aan je stuur. Die zijn altijd enorm irritant. :-)

  2. Gave fiets! Ziet eruit alsof hij wel tegen een stootje kan. Zal ook wel nodig zijn. En een waterornament in je tuin – je eigen waterval, how cool is that!… 😉

  3. Zo te zien ga je voor echt gezond eten en de nodige lichaamsbeweging en niet voor fast food. Een fietskoerierstas is inderdaad echt stukken handiger. Heb je ook nog tijd over om ook echt te gaan werken? groetjes, T&M

Reacties zijn gesloten.