Afgelopen week heb ik mijn Social Security Card ontvangen, met het magische nummer dat deuren opent. Het Amerikaanse equivalent van het sofinummer wordt, behalve door de belastingdienst, ook gebruikt voor krediet-controles. Dus voor creditcards en abonnementen word je geacht dat nummer te verstrekken. Je kredietscore, gebaseerd op je stiptheid bij het betalen van rekeningen, bepaalt de limiet van creditcards en zo, evenals hoe makkelijk je aan een lening voor een auto of huis kunt komen (en zelfs het rentepercentage kan erdoor beïnvloed worden). Tot je een fatsoenlijke score hebt opgebouwd, zul je overal borg voor moeten betalen: $500 voor mijn telefoon, $100 voor de kabel, en de bestedingslimiet voor je creditcard is gelijk aan het borgbedrag dat je er tegenover zet (dus van krediet is eigenlijk geen sprake. Wat ik niet erg vind: ik geef toch nooit meer uit dan ik heb).

Maar nou staat er op die kaart niet de goede naam! Nou ja, niet mijn hele naam. De laatste twee letters van mijn derde voornaam ontbreken (“us” dus). Om er zeker van te zijn dat dat alleen zo is omdat het niet past, en niet omdat ze het verkeerd hadden ingevoerd, heb ik vandaag na mijn college een auto gehuurd om bij het Social Security Office op bezoek te gaan. Niet de WeCar, want ik wacht nog altijd op mijn pasje (het begint intussen vervelend te worden), maar gewoon een auto van de lokale garage. En wat bleek: het paste inderdaad niet. Dat komt vooral doordat het Amerikaanse systeem uit gaat van één “middle name”. Dus op allerlei formulieren kun je dan “first name”, “middle initial”, “last name” invullen, waarbij “middle initial” hooguit één letter is…

Nu ik toch een auto tot mijn beschikking had, ben ik meteen maar naar het kantoor van de kabelmaatschappij gereden, samen met mijn buurman – eveneens wiskundige, afkomstig uit Italië – die in hetzelfde schuitje zit wat betreft internet en TV. Het is zeker een half uur rijden over behoorlijk drukke wegen en je komt uiteindelijk terecht bij een klein kantoor in een achteraf gelegen pand. Alwaar ze je vervolgens vrolijk “nee” verkopen: ik had mijn huurcontract mee moeten nemen. Mijn collega liep tegen precies hetzelfde aan. Allebei hadden we eerder al contact met hun klantenservice gehad (hij via de telefoon, ik via een online chat) en allebei wisten we niet beter dan dat ze alleen onze legitimatie wilden zien…

Kortom: nog steeds geen TV en internet thuis! Morgenvroeg gaan we het nog eens proberen. De auto moet om 1 uur terug zijn, dus ik hoop dat het lukt. Vanavond ga ik met de auto boodschappen doen. Da’s wel handig, want het weer is niet veel soeps vandaag en morgen, en zo hoef ik niet met de bus.

P.S. Mijn Canada-blog is terug! Voor de technici onder ons: het blijkt dat mijn webhost (Web-Oké, mocht je er ooit een zoeken) standaard een backup van al je databases in je home-directory plaatst. Zodra mijn database verwijderd was, is deze backup nooit meer bijgewerkt en kon ik hem dus precies zo terugzetten als hij was!