Het mannetje van de kabelmaatschappij is geweest! Gevolg: ik schrijf dit bericht op mijn laptop vanuit mijn comfortabele huiskamer. Op TV staat Doctor Who gepauzeerd, die ik nu kan inhalen (mijn abonnement geeft ook toegang tot een uitgebreide collectie “on demand” televisie). Heerlijk!

Om jullie niet met lege handen naar huis te sturen volgen hier wat willekeurige foto’s van de afgelopen weken.

Eerste afwas

Het voornaamste argument tegen een glazen tafel

Amerikaanse meubel-mode

Meer meubel-mode (met bekerhouders!)

Niet voor elke dag.

Zaterdagmiddag zat ik in mijn kantoor om de verloren vrijdagmiddag in te halen. De colleges staan namelijk niet stil! Maar al vlug werd ik afgeleid door het volgende:

Natuurlijk kon ik de Princeton University Band niet zomaar laten lopen!

Hierna liepen zowel de band als ik terug richting mijn kantoor. Alleen kwamen zij nog een paar bruidsparen tegen die ze een serenade gaven.

Vanmorgen heb ik trouwens nog goed gebruik gemaakt van de huurauto. Eerst terug naar het kantoor van de kabelmaatschappij. Ze hebben beloofd dat ze dinsdagmiddag de boel komen aansluiten! Daarna heb ik nog wat spullen gekocht voor in de keuken (waaronder ovenhandschoenen – handig, tot nu toe gebruikte ik een handdoek), een vloerkleed en een plant. Ik beloof snel met foto’s van het appartement te komen!

Afgelopen week heb ik mijn Social Security Card ontvangen, met het magische nummer dat deuren opent. Het Amerikaanse equivalent van het sofinummer wordt, behalve door de belastingdienst, ook gebruikt voor krediet-controles. Dus voor creditcards en abonnementen word je geacht dat nummer te verstrekken. Je kredietscore, gebaseerd op je stiptheid bij het betalen van rekeningen, bepaalt de limiet van creditcards en zo, evenals hoe makkelijk je aan een lening voor een auto of huis kunt komen (en zelfs het rentepercentage kan erdoor beïnvloed worden). Tot je een fatsoenlijke score hebt opgebouwd, zul je overal borg voor moeten betalen: $500 voor mijn telefoon, $100 voor de kabel, en de bestedingslimiet voor je creditcard is gelijk aan het borgbedrag dat je er tegenover zet (dus van krediet is eigenlijk geen sprake. Wat ik niet erg vind: ik geef toch nooit meer uit dan ik heb).

Maar nou staat er op die kaart niet de goede naam! Nou ja, niet mijn hele naam. De laatste twee letters van mijn derde voornaam ontbreken (“us” dus). Om er zeker van te zijn dat dat alleen zo is omdat het niet past, en niet omdat ze het verkeerd hadden ingevoerd, heb ik vandaag na mijn college een auto gehuurd om bij het Social Security Office op bezoek te gaan. Niet de WeCar, want ik wacht nog altijd op mijn pasje (het begint intussen vervelend te worden), maar gewoon een auto van de lokale garage. En wat bleek: het paste inderdaad niet. Dat komt vooral doordat het Amerikaanse systeem uit gaat van één “middle name”. Dus op allerlei formulieren kun je dan “first name”, “middle initial”, “last name” invullen, waarbij “middle initial” hooguit één letter is…

Nu ik toch een auto tot mijn beschikking had, ben ik meteen maar naar het kantoor van de kabelmaatschappij gereden, samen met mijn buurman – eveneens wiskundige, afkomstig uit Italië – die in hetzelfde schuitje zit wat betreft internet en TV. Het is zeker een half uur rijden over behoorlijk drukke wegen en je komt uiteindelijk terecht bij een klein kantoor in een achteraf gelegen pand. Alwaar ze je vervolgens vrolijk “nee” verkopen: ik had mijn huurcontract mee moeten nemen. Mijn collega liep tegen precies hetzelfde aan. Allebei hadden we eerder al contact met hun klantenservice gehad (hij via de telefoon, ik via een online chat) en allebei wisten we niet beter dan dat ze alleen onze legitimatie wilden zien…

Kortom: nog steeds geen TV en internet thuis! Morgenvroeg gaan we het nog eens proberen. De auto moet om 1 uur terug zijn, dus ik hoop dat het lukt. Vanavond ga ik met de auto boodschappen doen. Da’s wel handig, want het weer is niet veel soeps vandaag en morgen, en zo hoef ik niet met de bus.

P.S. Mijn Canada-blog is terug! Voor de technici onder ons: het blijkt dat mijn webhost (Web-Oké, mocht je er ooit een zoeken) standaard een backup van al je databases in je home-directory plaatst. Zodra mijn database verwijderd was, is deze backup nooit meer bijgewerkt en kon ik hem dus precies zo terugzetten als hij was!

Mijn plan was om hier te verwijzen naar mijn Canada-weblog. Valt dat even tegen: dat werkt niet meer. Het lijkt erop dat ik per ongeluk de database verwijderd heb. Waarschijnlijk afgelopen april.

Volgens mij is er geen backup meer, dus jullie (en ik zelf) zullen het moeten doen met de herinnering aan al die prachtige berichten. Verdorie…

Verder gaat alles goed met mij. De colleges zijn begonnen dus ik heb het steeds drukker. Ik heb nog steeds geen TV en internet thuis. Ik hoop dat ik dat deze week geregeld krijg. Daarvoor moet ik naar een service centrum zo’n 20 kilometer verderop, omdat het systeem mij niet automatisch herkent. Da’s niet zo’n pretje op de fiets, dus moet ik een auto regelen. Ik heb me ingeschreven voor een “car sharing” programma, waarbij je een huurauto, geparkeerd op de campus, voor een paar uurtjes kunt reserveren als je hem nodig hebt. Maar voordat ik het benodigde pasje krijg, moesten ze eerst mijn (niet-Amerikaanse) rijbewijs controleren, en dat is pas afgelopen woensdag gebeurd. Als het goed is komt het welkomstpakket nu snel met de post naar me toe…

Gisteren heb ik met wat collega’s een fietstocht gemaakt. Het was iets verder dan ik zelf zou hebben gedaan, maar wel leuk door een mooie omgeving. Helaas had ik geen tijd om foto’s te maken.

Na een aangenaam lang weekend (maandag was Labor Day, een feestdag) sloeg dinsdag het weer weer om. Om een lang verhaal kort te maken: tropische storm Lee was op bezoek! Zo zag dat er dinsdag ongeveer uit:

Ondanks dat (en misschien omdat ik niet precies op de hoogte was van wat er aan de hand was) ben ik dinsdag naar het werk gegaan (met een kennismakingsbijeenkomst voor nieuwe docenten) en ben ik woensdag teruggekeerd naar New York om nu wel een fiets te kopen! Hier is hij, inclusief fietstassen, op de Brooklyn bridge:

Ik ben zonder problemen met de trein terug in Princeton gekomen. Ik wilde zelfs het laatste boemeltje overslaan en gaan fietsen, maar nog voor ik het parkeerterrein af was begon het weer te gieten, dus toch maar de trein genomen.

Woensdagnacht was het echt raak: een wolkbreuk met onweer die de hele nacht geduurd heeft. Donderdagochtend werd ik om kwart voor 7 gewekt door een soort stofzuiger. Het bleek een waterzuiger te zijn, waarmee ze de kelder van het complex aan het leegpompen waren. Daar staan de (gedeelde) wasmachines en heeft elk appartement een kleine berging. Er stond zeker 2 tot 3 centimeter water! Gelukkig was het snel weer weg. Net als het noodweer: vrijdag liep ik alweer zonder jas over straat!

Vandaag, zaterdag, heb ik voor het eerst boodschappen gedaan met m’n nieuwe fiets (waar ik overigens erg blij mee ben). Ik besloot Wegmans te bezoeken, nadat mijn collega’s me nieuwsgierig hadden gemaakt. Dat is inderdaad een bijzonder uitgebreide supermarkt met eigen bakkerij, slagerij en vishandel. Ook verkopen ze warme maaltijden en een uitgebreide collectie vers bereide kant-en-klaar gerechten. Daar heb ik een lekker broodje gegeten en daarna uitgebreid boodschappen gedaan:

Ik was wel bang dat ik moeite zou krijgen om het allemaal met de fiets mee te krijgen. Maar gelukkig lukte het allemaal net:

Echt gemakkelijk ging het niet, want de tassen aan het stuur zijn eigenlijk te groot, waardoor ik er steeds tegenaan bleef schoppen. De terugweg duurde dan ook 40 minuten, terwijl ik er op de heenweg binnen 20 minuten was! Nou ligt het niet alleen aan de tassen, ook de weg zat niet mee. De heenweg is een flink stuk bergaf. De terugweg dan dus niet… Volgende week ga ik een andere supermarkt proberen, die iets dichterbij is. Maar ik zal zeker nog vaker naar Wegmans gaan!